Mam dobre wspomnienia ze strzelankami tego typu. Lecimy od dołu do góry, przemierzając nowe poziomy i niszcząc kolejnych przeciwników. Niestety opisywana gra to przykład nie wypału, ale czasem trzeba napisać o czymś kiepskim, żeby złapać dystans i sprawdzić granice.
Fabuły kompletnie nie znam, bo w takich grach się ją po prostu przewija. Lecimy statkiem. Zabijamy wrogów. Na końcu każdego poziomu jest boss. Ulepszamy statek. I tak w kółko...
Po pierwsze to graficzna katastrofa. Nie dość, że jest tak kolorowo, to widzimy same pixele. Niektórzy powiedzą, że to zaleta i klimat. Ależ oczywiście. Jednakże sama grywalność jest na niespokojnie niskim poziomie. Mówiąc, że jest brzydka, mam na myśli, że granie nie daje żadnej satysfakcji.
Statek możemy ulepszać na różne sposoby. W 30 minut grania ulepszyłem 50% wszystkiego i ledwo odczułem różnice. Zabijanie przeciwników nie daje radości.
Klapa!
Porównywałem tę grę do Tyrian'a. Absolutny klasyk tego gatunku. Twórcy powinni się od tego uczyć.
Ocena: 35%
Najbardziej szkoda tego, że nawet przy prostym schemacie (strzelaj, ulepszaj, boss, repeat) można zrobić coś wciągającego, a tu – jak sam piszesz – brak satysfakcji z grania zabija cały sens.
OdpowiedzUsuńZ tym porównaniem do „Tyriana” to też trafne uderzenie, bo jednak klasyki tego gatunku ustawiły poprzeczkę bardzo wysoko i widać od razu, kiedy coś nie trzyma tempa ani progresu.
Dobrze, że mimo wszystko podchodzisz do tego z dystansem – takie „nietrafione” tytuły też uczą, co naprawdę działa w grach, a co jest tylko pustą formą
Uczymy się. Z każdej porażki wyciągamy wnioski. Więcej Tyriana mniej Echelona.
Usuń