Blog o filmach, książkach i grach 137

  Polecali, zachwalali, dali Oscary. Dobre będzie! Mówili. Czy rzeczywiście jest tutaj coś dobrego? Tak jest, ale z wyglądu a na pewno nie przez treść.  Chyba wszyscy znają popkulturową postać doktora Frankenstein'a. Wbrew moralnym wątpliwością stworzy on potwora, co przyniesie kolejne konsekwencje. Plus jakieś wątki romansowe, zupełnie bez większego sensu i powtarzany schemat do upadłego. Atutem tego filmu jest podzielenie go na dwie części i opowiedzenie z dwóch różnych perspektyw. To jedyna dobra cecha tej produkcji w warstwie fabularnej. Reszta jest całkiem przewidywalna, schematyczna oraz po prostu nudna. Denerwowałem się krytykowaniem tego filmu, skoro dostał Oscary. Ale on je dostał przede wszystkim za wygląd. "Scenografia, kostiumy, charakteryzacja." Ciężko się z tym nie zgodzić. Ja po seansie ów "wygląd" określiłem jako "świetne zdjęcia", wkładając wszystko co estetyczne do jednego worka. Następnym razem będę musiał lepiej przeanalizować film....

  Trüberbrook to nazwa miasteczka do którego główny bohater wygrał wyjazd na wakacje. Spotkają go tam niesamowite atrakcje oraz oczywiście się wpląta w jakiś spisek. Gra mi się od początku do samego końca podobała. Grafika jest przyjazna, bo mamy do czynienia z modelami 3D, ale wszystko jest rysowane i tworzy pełną spójność. Fabuła jest wciągająca. Przemierzając nowe tereny, mamy przy sobie dyktafon i bohater rejestruje całą swoją przygodę. Na swojej drodze natrafimy dużo różnych postaci. Czy to starego dziadka na wózku, któremu musimy naprawić stolik. Czy wariata mieszkającego na drzewie z foliową czapeczką na głowie. Mechanika gra jest całkiem prosta. Zbieramy przedmioty, potem je łączymy albo i nie, i używamy w rozmaity sposób. Klasyczna rozgrywka "point and click". Ułatwienie jest takie, że wciskając klawisz spacji podświetlają się wszystkie rzeczy na ekranie, z którymi można wejść w interakcje. Gra jest dosyć krótka, bo w kilka godzin można ją przejść. Poziom trudności j...

  Trochę się naczekałem na tę grę, bo chciałem zagrać w model free-to-play - tak jak prawie każdy MMO w moim przypadku. Rozgrywka chyba jest podobna do WoW'a, chociaż w tego mało się wkręcałem. Jest to klasyczny MMORPG, czyli gra fabularna na wiele osób. Naszym zadaniem jest wypełnianie misji, zabijanie potworków, zbieranie przedmiotów i odkrywanie ogromnej mapy gry.  Tak jakoś nagle przestałem grać. Już przeszedłem do tego momentu, że gra stała się nieco nurząca. Ale przyznam, że sama rozgrywka była dla mnie ciekawa. Fajne jest to, że przemierzając mapę i szukając questów, bardzo często trafiamy na różne eventy. To sprawia, że świat gry jest żywy i często doświadczamy nieznanego. Miałem w tej grze trzy postacie. Najwyższa na ~60 levelu, gdzie bodajże maksymalny to 80. Niestety na moim poziomie wypadało już dokupić dodatek, którego nie miałem zamiaru kupować. Tak jak w prawie wszystkich nowych MMO komunikacja z graczami jest ograniczona. Każdy swoją rzepkę skrobie.  Klasy...

  W końcu dorwałem się do Netflixa po wielu latach przerwy. "Stranger Things" pamiętam jeszcze z 2018 roku, kiedy miałem z tym serialem pierwszy kontakt. Od razu mi się spodobał. Produkcja opowiada historie paru dzieciaków z małego miasteczka w latach 80. Zaczynają się dziać jakieś dziwne rzeczy, potwory się pokazują. Jeden z chłopaków znika i jest to początek poszukiwań. Jest to tym trudniejsze, że znajduje się w innym świecie. W tym czasie zostaje odnaleziona w lesie dziewczynka, która wydawać by się mogło, ma nadnaturalne zdolności. Serial stał się kultowy i mało jest osób, które go nie kojarzą. Może zacznijmy od wymieniania wad. Po pierwsze to jest zupełnie nieprawdopodobne, żeby główni bohaterzy nie ginęli w każdym kolejnym odcinku. Mierzą się z ponadnaturalną siłą, ale jakoś zawsze wszyscy przeżywają. Druga kwestia to planowanie. Bohaterzy często układają jakieś super plany naprawy świata, w których się gubię i których zupełnie nie rozumiem, ale wszystko na szczęście wy...

  Kolega mi polecił ten film. Patrzę, reżyseria Luc Besson a to oznacza, że trzeba obejrzeć. Nie zawiodłem się. Mimo drobnych lęków ta produkcja jest naprawdę dobra. Spodziewałem się, że to może być coś bardziej opartego na klasycznej opowieści o Drakuli. Jakiś klasyczny smaczek tam występuję, ale oprócz tego jest to zupełnie inna historia. Mówimy o horrorze z wątkiem miłosnym. Możnowładca traci swoją ukochaną, przeklina przez to Boga i za karę ma cierpieć jako wampir. Będzie przez wieki poszukiwał swojej luby. Po czterystu latach coś się wydarza, ale pewien ksiądz śledzi poczynania Drakuli. Film jest mroczny, odważny i ciekawy. Daje nieco nowe światło na opowieści o wampirach. Jest tutaj pewna klasyka połączona z dynamiką filmów dzisiejszych. Fabuła rozkręca się szybko i nie jest do końca przewidywalna. Czy prawdziwa miłość może pokonać wszystko? Zwykle nie przepadam za romansami, ale wątek miłosny w tym filmie jest całkiem przekonywujący. Zły bohater jest zły, ale przecież kocha ...

  Od razu przejdę do konkretów. Ta gra dzieje się w piekle. Czyli jeśli ją włączymy, będziemy walczyć z demonami w czeluściach. Czemu to jest tak ważne? Bo skoro już się tam dostaliśmy, trzeba się stamtąd jakoś wydostać. I tak musiałem przejść przez piekło. "Doom" to marka sama w sobie, znana chyba każdemu graczowi. Postanowiłem ją odpalić, licząc na dobra rozrywkę. Czy ją dostałem? Z grubsza tak, ale ta gra w pewnym sensie jest moralnie wątpliwa. Kościół chyba powinien zabronić w nią grać. Jest to klasyczna strzelanka FPS. Mechanika gry polega na tym, że spotykamy kolejne chordy potworów i musimy się z nimi uporać, żeby przejść na kolejne poziomy. Wraz z rozwojem akcji mamy coraz więcej broni do użycia oraz zwiększa się liczba różnych gatunków potworów - czy demonów. Wszystko jest zrobione w fajnej kolorystyce graficznej, gdzie przeważa kolor czerwony.  Nie wiem dlaczego, ale twórcy tego typów gier tworzą zazwyczaj tyle broni, ile jest cyferek na klawiaturze. Czyli około dzi...